De Biesbosch is ontstaan na de St. Elisabethsvloed van 1421. Het Biesbosch Museum laat vooral zien op welke wijze de mens vanaf die periode tot heden zijn brood in het gebied verdiende en door zijn handelen het uiterlijk van de Biesbosch heeft bepaald. Griendhakkers, rietsnijders, biezenvlechters, jagers, eendenkooikers en boeren op afgelegen boerderijen verdienden een karige boterham. Na 1970 verdween deze eeuwenoude cultuur door het wegvallen van de getijden. De natuur kreeg vrij spel en enkele polders werden ingericht als drinkwaterbekken.
De Biesbosch is één van de belangrijkste zoetwatergetijdegebieden van Europa. Natte gebieden, boordevol planten en dieren, wuivende rietkragen, vochtige poldertjes met bijzondere wilde bloemen, woeste ruigten en klotsende kreken. Dit Nationaal Park was voor de afsluiting van het Haringvliet (1970) nog een onherbergzaam gebied. Ruig en spookachtig in de winter, lieflijk en betoverend in de zomer.
De Biesbosch van nu is na de Sint Elisabethsvloed van 1421 door mensenhanden gevormd. In het Biesbosch Museum wordt dit allemaal uitvoerig belicht. Centraal hierin staat de levenswijze van de mens. De Biesbosch van de toekomst biedt Ruimte voor de Rivier en ruimte om te recreëren. Het absolute summum voor wandelaars, fietsers en watersporters. De griend- en rietwerkers van vroeger hadden nooit kunnen vermoeden dat hun omgeving ooit het decor zou worden van vrolijk fietsende recreanten.
© Biesbosch museum